نخستین دوره مسابقهکمیکار(Chem-E-car) ایران نیز آذرماه امسال با حضور بیش از 50 تیم از دانشکده هایمهندسی شیمی دانشگاه های سراسر کشور در سالن حجاب علم و صنعت برگزار شد. در اینمسابقات دانشجویان ماشین های ساخت خود را که نیروی محرکه آن توسط انجام یک واکنششیمیایی تامین می شد، به رقابت در آوردند. ماشین های کوچک و ساده دانشجویان نبایداز ابعاد 32 در 20 در 12 سانتیمتر فراتر طراحی می شد و تمام ماشین های شرکت کنندهنیز از این قانون تبعیت کردند. ماشین های کوچک با مکانیزم شیمیایی خاص خود می بایستمسافت 20 متر را با حمل 300 سی سی آب می پیمودند. ماشین هایی که نزدیک ترین فاصلهرا با 20 متر داشتند به عنوان تیم های برتر شناخته می شدند و ماشین هایی که از 30متر فراتر می رفتند از دور مسابقات حذف می شدند. سوخت این ماشین ها باید به نحوی تنظیم می شدکه پس از رسیدن به 20 متر از حرکت بایستند. در مسابقات کمیکار میزان مسافتی که بایدماشین ها طی کنند و همچنین مقدار آبی که باید در این مسافت حمل کنند تا روز مسابقهمشخص نمی گردد، بنابراین دانشجویان خلاق و طراح باید پس از اعلام این دو مقدار قبلاز شروع مسابقه، محاسبات لازم را بر اساس قدرت سوخت ماشین خود و مسافت محاسبه کنند. آنها با محاسبه سریع میزان گرم سوخت مورد نیاز در طول مسافت معین شده، سوخت لازم رابه ماشین های خود وارد می کنند. بطری های نوشابه بی مصرف، دیسکت های فشرده(CD) سوخته و بسیاری از مواد دورریختنی دیگر در هیبتی جدید و عجیب به ماشینی تبدیلمی شوند. اسیدسیتریک، دی کربنات سدیم، جوش شیرین، اسید سولفوریک، دی اکسید کربن، آب اکسیژنه،پرکلرات آمونیوم، یدید پتاسیم و ... بعنوان سوخت های ماشین های کوچک شیمیاییاستفاده می شوند. در مسابقات کمیکار بحث از بنزین و گازوئیل و ... نیست و اکثر سوختها، سوخت هایی سبز هستند بدون آلودگی زیست محیطی. در مسابقات کمیکار برخی تیم ها پس از حرکت،ماشینشان متوقف می شود. برخی ماشین ها نیز منبع سوختشان تحمل فشار وارده از سویسوخت ماشین را ندارد و منفجر می شوند. برخی ماشین ها نیز انگار دوپینگ کرده باشند،اول با سرعت فزاینده ای حرکت می کردند و به خط پایان که نزدیک می شوند آهسته آهستهحرکت می کنند. درمسابقات کمیکار، محاسبات دقیق، خلاقیت و سطح علمی دانشجویان مهمترین ارکان موفقیتتیمها می باشند. در دانشگاه های ایران عمده آموزش ها به صورتکلاسیک است و آموزش کلاسیک طبیعتا آموزشی از نوع بالا به پایین است. استاد درس میدهد و دانشجو یاد می گیرد و اندوخته علمی پیدا می کند. دانشجویان ما خوشبختانه درسطح منطقه و بین المللی از لحاظ تئوری خوب و قابل قبول هستند اما نقطه ضعف عمدهآنها به نوع آموزشدر کشور ما برمیگردد. در ایران به کارهای گروهی توجهی چندانی نمی شود وخلاقیت، اعتماد به نفس وقدرت استدلال دانشجویان تقویت نمی شود. انجام مسابقات علمی گروهی و پژوهش های علمیگروهی می تواند این کمبودها را کم رنگ کند. مدتی که یک گروه دانشجویی روی یک موضوعخاص کار می کنند و به مطالعه و تحقیق گروهی می پردازند سبب می شود ضمن انجام کار وتحقیق علمی، تجربه کار گروهی و تیمی را در زمینه فعالیت علمی را فرا گیرند. آنها باکار گروهی خود به باور و اعتماد علمی می رسند، این همان چیزی است که در میاندانشجویان ما گم شده است و دیده نمی شود. در دانشگاه های ایران نسبت به کشورهای پیشرفتهبه کارهای علمی، گروهی و پژوهشی اهمیت کمتری داده می شود. آنها از ابتدا دانشجویانرا با کارهای علمی گروهی و تیمی آشنا می کنند. دانشجویان آن کشورها به هیچ وجه درقیاس با دانشجویان ایرانی از نظر تئوری برابری نمی کنند و در مسائل تئوری مطالبعلمی ضعیف تر هستند اما چون کارگروهی علمی انجام داده اند جسارت پیدا کرده اند و بااینکه از لحاظ تئوری ضعیف تر از ما هستند، کارهای بزرگ علمی و تحقیقات کاربردیسرنوشت سازی را انجام می دهند. آنها از شکست نمی هراسند و در عمل موفق می شوند. درصورتی که دانشجویان ایرانی جسارت ندارد و از شکست می ترسد. دانشجوی ایرانی هراساناست و با اجرای برنامه های عملی و گروهی باید اعتماد به نفس و جسارت را در آنهاتقویت نمود تا با بهره مندی از آموزش های تئوری به موفقیت های بزرگ و اساسی عملیبرسند. برگرفته ازوبلاگكميكار.
لينک ثابت| نوشته شده توسط
امین فرهادی در یکشنبه بیستم مرداد 1387 و ساعت 11:10
